Iedere dag stond er een taart op tafel. De ene keer een bessenvlaai, de andere keer abrikozengebak. Ook de potjes met huisgemaakte bosvruchtenjam en de appelsap uit eigen boomgaard keken mij lokkend aan.
Ik heb het hier over het ontbijt in ons Italiaanse vakantieverblijf.
Zodra ik mijn ogen opendeed verheugde ik me op wat me te wachten stond. Het was een tafel vol liefde die ons tegemoet lachte. Alles door oma, de gastvrouw, zelf bereid.
In elk detail zag je de liefde doorschemeren: de stukjes stof die de deksels van de jampotjes versierden en het mandje met glutenvrije crackers.
Maar het was vooral oma zelf die de liefde verspreidde in de ruimte. Haar warme blik, haar aandacht voor de gasten: overal was de passie voelbaar.
Op een ochtend zat ze met haar kleinkind op schoot in de ontbijtruimte en las hem voor uit een boekje. Na elk zinnetje prees ze het jongetje met ‘Bravo’. Ze ging er helemaal in op en wij keken toe. En we genoten. En het water voor de thee kookten we zelf maar.
Soms ontmoet je iemand die je raakt, die iets in je losmaakt. Die je laat zien dat het leven draait om toewijding en bezieling. Om puurheid en betrokkenheid. (Je wist het al, maar toch..). Deze Italiaanse nonna bevestigde het weer eens voor mij.
Over toewijding en bezieling
