Ik loop tussen een zee van varens. Met hun ragfijne bladeren rollen ze zich langzaam uit als een jojo of een rolmops. Steeds fierder richten ze zich omhoog, stukje bij beetje piepen de blaadjes eruit.
Het voelt als een kwaliteit die heel langzaam zichtbaar wordt, een kwaliteit die zich heel voorzichtig blootgeeft. Heel kwetsbaar.
Het is gemakkelijker om opgerold te blijven, jezelf niet te laten zien, niet naar buiten te komen met jezelf.
Maar diep van binnen wil die kwaliteit zich tonen, laten zien wat hij kan.
Het is je kern, je kan niet anders. Je moet wel, ook al is het spannend om jezelf te laten zien wie jij bent, met je goeie en minder goeie kanten.
Maar je kwetsbaarheid is je kracht, je grootste schat die niet meer opgerold wil zitten.
Als een varen in het prille voorjaar die wil stralen als een zonnebloem op een mooie zomerdag.
Lichtvoetigheid
