| Muziek knalt uit de boxen. Even verderop zit een groep kwebbelende dames. Onverstoorbaar schrijf ik door. Mijn innerlijke rust kan niet verstoord worden door dingen van buiten, die als wuivend gras even ritselen. Ik hoor het aan en laat het niet binnenkomen. Dat is weleens anders. Als iemand iets zegt of doet, vooral mensen die dichtbij staan. Iets dat me van mijn stuk brengt of raakt op een diepere laag. Dan breekt er een storm in mij los, windkracht 9, of een aardbeving 8 op de schaal van Richter. Dan ben ik van slag. Moet ik er eens goed voor gaan zitten en alles laten bezinken. Wat gebeurt er allemaal in mij? Raakt dit aan een oud patroon? Dan heeft het wel even tijd nodig om te zakken. Als een glas versgeperst sinaasappelsap waarin het drab naar de bodem zakt en het heldere sap bovenin drijft. Soms duurt het een uur, soms twee dagen. Maar langzaam gaat de storm liggen. Keert de rust terug in mijn lijf en voel ik me weer stevig op mijn voeten staan, blij van hart en geest. Schrijven helpt me op zulke momenten heel goed. Ik kan het gedoe op papier ontrafelen en in woorden vatten wat het met me doet. Het brengt me helderheid. Ook een gesprek met een onafhankelijk iemand geeft me weer lucht. Herken je dit? Wat helpt jou om duidelijkheid in zo’n situatie te krijgen? Schrijf je het ook van je af of bel je een vriend(in)? Of lost het zich vanzelf op? |
Innerlijke rust
