Ze zitten tegenover elkaar aan een tafeltje tegen de muur.
Hij heeft een Schots geruite bodywarmer aan, een donkerbruine broek en een platte tweedpet. Zij draagt een pluizige lichtblauwe coltrui. Haar ruimvallende kapsel is goudgeel en haar huid doorschijnend als perkament.
Een ouder stel van rond de 80.
De serveerster brengt hun gerechten: zij een panini met kaas en bacon, hij een hamburger met frietjes. Geflankeerd door twee frisdrank.
Langzaam kauwen ze op elke hap. Ze genieten in stilte, kijken elkaar soms glimlachend aan, als een bevestiging dat het eten in de smaak valt.
Vanaf een tafeltje verderop aanschouw ik dit tafereel. Ik zie de magie tussen die twee, het voelt als een magnetisch veld. Door een onzichtbare glazen stolp zijn ze met elkaar verbonden. Samen genieten ze van hun lunch terwijl het geroezemoes in het café aan hen voorbijtrekt.
Het meeste is toch al gezegd, het hoeft niet meer, woorden voegen niets toe aan dit heilige moment van samenzijn.