Ik wandelde door een beeldenpark in de bergen in Noord-Italië. Daar stond ze tussen de jonge aanplant en de naaldbomen. Een rank figuur van kippengaas.
Ik zag haar wel en ik zag haar niet: de onzichtbare vrouw.
Ik liep het pad een stukje af, zodat ik haar van verschillende kanten kon bekijken. Nu eens was ze verscholen achter een boom, dan weer stond ik oog in oog met haar.
Deze vrouw trof me in het hart.
Er was een tijd dat ik me ook onzichtbaar maakte.
Want als je zichtbaar bent zien anderen wie je bent en waar je voor staat. Dat voelt kwetsbaar, want je kunt afgekeurd worden. Dat was mij ook regelmatig gebeurd.
Die angst om afgewezen te worden deed mij toen besluiten om op de achtergrond te blijven. Maar dan kom je nergens en mist de wereld jouw unieke bijdrage. Mensen willen graag zien wie je bent, het liefst iemand van vlees en bloed met onvolkomenheden en gebreken, want dan herkennen ze zichzelf erin en mogen zij dat ook zijn.
Dus stap voor stap verwerkte ik mijn oude pijn en leerde ik dat het niet eng is om jezelf te laten zien. Dat het juist fijn is om helemaal echt en authentiek te zijn.
Deze dame in het bos bekrachtigde mij dat ik op de goede weg zat.
De onzichtbare vrouw
